Je leest:

Walvisjong leert voedselplek van moeder

Walvisjong leert voedselplek van moeder

Auteur: | 9 februari 2009

Kalveren van de Groenlandse walvis leren de beste voedselplekken in hun eerste levensjaar van de moeder. Deze strategie kan gevaarlijk zijn voor de dieren, omdat sommige voedselplekken onder invloed van klimaatverandering verdwijnen. Of de walvissen een alternatieve voedsel zoekmethode hebben, is nog niet bekend.

Kalveren van de Groenlandse walvis leren de beste voedselplekken in hun eerste levensjaar van de moeder. Dit ontdekten biologen van de universiteit van Utah nadat zij huidmonsters van 131 dieren onder de loep namen. In vakblad Molecular Ecology beschrijven de wetenschappers dat hele families hun voedsel op dezelfde plek verzamelen.

Weinig eten, weinig jongen

Groenlandse walvissen zijn migrerende dieren die in de Noordpoolwateren leven. In de herfst verlaten zij hun voedselgebieden om niet ingesloten te raken door pakijs. De walvissen zijn ongeveer drie maanden onderweg naar een geschikte plek om te paren. Gedurende deze migratie eten zij niet. In het begin van de lente krijgen Groenlandse walvissen hun kalveren en vertrekken zij weer richting de voedselgebieden. Tijdens het halfjaar dat de dieren eten, werken zij heel wat voedsel naar binnen.

De walvissen vangen voornamelijk enorme hoeveelheden krill, een garnaalachtig prooidiertje. Bij een tekort aan krill door stijging van de gemiddelde temperatuur van het zeewater, krijgen Groenlandse walvissen minder kalveren. Dit bleek een aantal jaar geleden uit onderzoek van de Amerikaanse biologe Vicky Rowntree, één van de wetenschappers die een bijdrage leverde aan de huidige studie.

Krill, een garnaalachtig prooidier, is de voornaamste voedselbron van de Groenlandse walvis.

Handtekening

Met behulp van huidmonsters kun je zowel de afstamming van een walvis als de locatie waar deze zijn voedsel heeft gevonden bepalen. De biologen isoleerden mitochondriaal DNA uit de verzamelde huidmonsters. Dit is DNA dat alleen overerft via de moederlijke lijn. Op die manier konden de onderzoekers verwantschap tussen verschillende Groenlandse walvissen zichtbaar maken.

In de huid laat opgenomen voedsel zijn sporen na. In het voedsel van de walvissen bevinden zich koolstof- en stikstofisotopen. Deze stoffen komen na consumptie op verschillende plekken in de huid terecht. Het mooie is dat voedsel van verschillende locaties ook net iets andere sporen achterlaten. Elke voedingslocatie heeft dus zijn eigen unieke ‘handtekening’ op de walvissenhuid.

Voedselplekken verdwijnen

Uit de analyse van huidmonsters blijkt dat walvismoeders, hun jongen en andere aanverwante familieleden hun voedsel op dezelfde plek zoeken. Daarom trekken de biologen de conclusie dat kalveren de beste voedselplekken in hun eerste levensjaar van de moeder leren. Dit brengt een probleem met zich mee. Door klimaatverandering kunnen de huidige voedselplekken verdwijnen. Zijn Groenlandse walvissen dan nog wel in staat om eten te vinden of zullen ze doodgaan? Het antwoord op deze vraag moeten de onderzoekers voorlopig nog schuldig blijven.

Bronnen

Isotopic and genetic evidence for culturally inherited site fidelity to feeding grounds in southern right whales (Luciano Valenzuela, Mariano Sironi, Victoria Rowntree en Jon Seger), Molecular Ecology, 15 februari 2009

Zie ook:

Dit artikel is een publicatie van NEMO Kennislink.
© NEMO Kennislink, sommige rechten voorbehouden
Dit artikel publiceerde NEMO Kennislink op 09 februari 2009

NEMO Kennislink Agenda

NEMO Kennislink vertoont op deze plaats normaal gesproken wetenschappelijke activiteiten uit heel Nederland. Door de maatregelen tegen het nieuwe coronavirus zal daarvan een groot gedeelte worden afgelast. Omdat we geen achterhaalde informatie willen verspreiden, laten we voorlopig geen activiteiten zien.
NEMO Kennislink nieuwsbrief
Ontvang elke week onze nieuwsbrief met het laatste nieuws uit de wetenschap.