Je leest:

Viscocktail in het Panamakanaal

Viscocktail in het Panamakanaal

Auteur: | 20 augustus 2004

Toen in 1914 het Panamakanaal werd geopend kwam er eindelijk een korte route voor de scheepvaart. Nu blijkt dat niet alleen boten gebruik maken van de waterweg. Ook verschillende zoetwatervissen uit Centraal Amerika hebben de reis afgelegd.

Canadese onderzoekers bekeken de visstand van twee aan het Panamakanaal grenzende rivieren. Om erachter te komen wat het effect was van het doorbreken van een miljoenen jaren oude natuurlijke barrière tussen de Grote Oceaan en de Caribische Zee op het ecosysteem. Vissoorten die elkaar nooit tegenkwamen werden na 1914 opeens buren. Grappig genoeg blijken de vissoorten elkaar niet in de weg te zitten en is de soortenrijkdom in beide rivieren groter geworden.

Toen in 1914 het Panamakanaal werd geopend kwam er eindelijk een korte route voor de scheepvaart. Nu blijkt dat niet alleen boten gebruik maken van de waterweg. Ook verschillende zoetwatervissen uit Centraal Amerika hebben de reis afgelegd. Het kanaal verbindt de twee rivieren de Rio Chagres met de Rio Grande die aan tegenovergestelde kanten van het schiereiland Panama liggen. Het kanaal zorgde ervoor dat een eeuwenoude barrière werd opgeheven en zo konden vissoorten van beide plekken met elkaar mengen.

Het Panamakanaal is ongeveer 81 km lang en verbindt de Grote Oceaan met de Stille Oceaan. Hierdoor hoeven schepen niet meer helemaal om Zuid-Amerika heen te varen. In het meer Gatun (rood omcirkeld) komt de Pauwencichlide voor die daar in 1967 door de mens is uitgezet. klik op de afbeelding voor een grotere versie

Beide rivieren zijn nu thuishaven geworden voor nieuwe vissoorten die er vanouds niet voorkwamen. En oude vissoorten zijn niet weggeconcurreerd. Opmerkelijk is dat dit resultaat in strijd is met wat ecologen meestal tegenkomen. Namelijk dat vreemde indringers -ook wel exoten genoemd – het delicate evenwicht van het ecosysteem in de war schoppen. Een bekend voorbeeld van zo’n verstoring door menselijke toedoen is de introductie van de Nijlbaars in het Victoriameer rond 1950. De vraatzuchtige roofvis wordt gezien als boosdoener voor het verdwijnen van naar schatting 200 lokale vissoorten.

De Canadezen vingen vissen in Rio Chagres en de Rio Grande en vergeleken deze met opnamen van de visstand voordat het kanaal werd geopend. Daaruit bleek dat de Rio Grande maar liefst vijf nieuwe soorten erbij had gekregen die daarvoor in de Rio Chagres leefde en dat drie soorten de andere kant waren uitgegaan. In totaal verhoogde de visstand in de Rio Grande met 28 procent in Rio Chagres met 11 procent.

De poortwachter van Gatun: de vraatzuchtige Pauwencichlide Copyright: www.jjphoto.dk

De wetenschappers voorspellen dat het verkeer tussen de vissoorten nu wel is gestagneerd en verwachten dat de visstand niet verder verandert. De voornaamste reden hiervoor is de introductie van vraatzuchtige Pauwencichlide ( Cicla ocellaris) in een kunstmatig meer genaamd Gatun dat halverwege het kanaal ligt. Met zo’n gevaarlijke poortwachter op de loer ben je als vis wel gek als je die kant nog op wil gaan.

Dit artikel is een publicatie van NEMO Kennislink.
© NEMO Kennislink, sommige rechten voorbehouden
Dit artikel publiceerde NEMO Kennislink op 20 augustus 2004

Discussieer mee

0

Vragen, opmerkingen of bijdragen over dit artikel of het onderwerp? Neem deel aan de discussie.

NEMO Kennislink nieuwsbrief
Ontvang elke week onze nieuwsbrief met het laatste nieuws uit de wetenschap.