Je leest:

Per vlieger over de Atlantische Oceaan

Per vlieger over de Atlantische Oceaan

Auteur: | 18 juni 2009

Tien bachelorstudenten van de TU Delft ontwierpen onder begeleiding van voormalig astronaut Wubbo Ockels de Hydrokite. Dit personenvoertuig kan twee passagiers in recordtijd naar de andere kant van de Atlantische Oceaan brengen. Het concept is honderd procent duurzaam – de Hydrokite verbruikt namelijk alleen windenergie.

De Hydrokite. Drie bekende verschijnselen, namelijk een vlieger, een cabine en een kiel, combineren samen tot een uniek voertuig dat met recordsnelheid de Atlantische Oceaan kan oversteken.
TU Delft

Een combinatie van een vliegtuig en een zeilboot – zo valt de Hydrokite nog het best te omschrijven. Dit unieke voertuig bestaat uit drie delen. Honderd meter boven het water hangt een vlieger die een cabine met een kabel in de lucht houdt. In de cabine, die vijftien meter boven het water zweeft, is ruimte voor twee personen. Vanaf de cabine loopt nog een kabel richting het water. Deze kabel gaat naar een vliegtuigvormige kiel die enkele meters onder het wateroppervlak hangt. De kiel zorgt voor de broodnodige besturing en weerhoudt de vlieger ervan om er met cabine vandoor te gaan.

Het hele systeem wordt enkel aangedreven door de enorm krachtige winden die op honderd meter boven de zeeën waaien. Reizen met de Hydrokite is eigenlijk vergelijkbaar met kitesurfen, maar dan met een trekkracht van meerdere auto’s (15.000 Newton) die de surfer met negentig kilometer per uur vooruit trekken. In theorie dan, want de Hydrokite bestaat nu alleen nog op papier.

De vlieger

De vlieger is 157 m2 groot en houdt de cabine in de lucht. Mocht de wind gaan liggen, dan is het de bedoeling dat de vlieger gecontroleerd in het water valt. Als de wind weer opsteekt, kan de vlieger zelfs vanuit het water weer gelanceerd worden.

De cabine

De cabine van de Hydrokite weegt 370 kilo en biedt ruimte aan twee mensen. Er is ruimte voor eten en voor een wc, maar verder moeten passagiers niet rekenen op het comfort van een Trans-Atlantische vlucht. Opschalen is mogelijk, maar niet voor meer dan twintig personen. Anders wordt de benodigde vlieger te groot, te zwaar en onbestuurbaar.

De kiel

De kiel weegt 66 kilo, is ongeveer twee meter lang en heeft een even brede spanwijdte. De kiel is gemaakt van een met glas versterkt plastic en heeft de vorm van een vliegtuig, inclusief een roer en een staart. Deze vorm is het bekendst en makkelijk te controleren. De kiel is immers verantwoordelijk voor het grootste deel van de besturing.

Vluchtje

Volgens Laurens Alblas, één van de studenten Lucht- en Ruimtevaarttechniek die de Hydrokite ontwierpen, kan de Hydrokite met een maximumsnelheid van 90 kilometer per uur in 4 dagen en 1 uur van New York naar Cornwall, Engeland reizen. Dat is drie uur korter dan het huidige record. Het is dus niet zo gek dat Alblas staat te springen om in een echte Hydrokite te stappen. Maar dat kan nog even duren.

“Als de wind afneemt moeten we de vlieger kunnen besturen zodat de cabine gecontroleerd op het water kan landen. Nu kan dat niet, maar aan de TU Delft wordt gewerkt aan een besturingssysteem voor vliegers. Het duurt waarschijnlijk nog enkele jaren voordat het besturingssysteem af is. Maar als dat er is, en als er genoeg sponsors komen, wordt de Hydrokite gemaakt en gaan we een poging wagen.”

In de tussentijd blijft het project in handen van voormalig astronaut Wubbo Ockels, die nu docent is aan de faculteit Lucht- en Ruimtevaarttechniek. Volgens Alblas wil Ockels zelf ook wel een vluchtje maken: “Hij is de bedenker van dit concept en onze begeleider en mentor tijdens dit project. Aan het begin van de cursus vroeg hij wie er wel eens in zo’n voertuig zou willen zitten en wij staken allemaal onze hand op. Ik kreeg het idee dat hij ook erg enthousiast was.”

Amerika

Het lijkt saai, met zijn tweeën vier dagen achter elkaar in een kleine cabine zitten. Maar volgens Alblas heeft de piloot zijn volle aandacht nodig om te letten op het weer, de koers en de veiligheid. Het duurt misschien langer dan vliegen, maar een reisje met de Hydrokite kost geen grammetje brandstof. De wind trekt de vlieger voort en de boordcomputers worden aangedreven door wind- en waterturbines in de vlieger, de cabine en de kiel. Zo reizen we over vijftig jaar misschien wel per vlieger naar Amerika.

Dit artikel is een publicatie van NEMO Kennislink.
© NEMO Kennislink, sommige rechten voorbehouden
Dit artikel publiceerde NEMO Kennislink op 18 juni 2009

Discussieer mee

0

Vragen, opmerkingen of bijdragen over dit artikel of het onderwerp? Neem deel aan de discussie.

NEMO Kennislink nieuwsbrief
Ontvang elke week onze nieuwsbrief met het laatste nieuws uit de wetenschap.