Je leest:

Mammoetgenoom bijna compleet

Mammoetgenoom bijna compleet

De grootste stap in het ontrafelen van het complete mammoetgenoom is zojuist gemaakt. Omdat nog niet alle mammoetgenen bekend zijn, hoeven we voorlopig geen wederopstanding van het slurfdier te verwachten. Maar ondenkbaar is dat nu zeker niet meer.

Het DNA van de inmiddels duizenden jaren uitgestorven mammoet is nu voor ongeveer zeventig procent bekend, schrijven biologen Stephan Schuster en zijn collega’s in de nieuwste editie van het tijdschrift Nature. Dat is het meest complete genoom ooit, dat uit een fossiel komt. Schuster maakte gebruik van een nieuwe DNA-techniek, waarmee een onbekend genoom zo’n duizend keer sneller kan worden ontrafeld dan met oudere technieken. Aangezien de mammoet barstensvol DNA zit – zijn genoom blijkt anderhalf keer groter dan die van de mens – was dit geen overbodige luxe. Het DNA is afkomstig van een mammoet die in een permanent bevroren grondlaag in Siberië werd gevonden.

Medium

Het idee bestaat om de bevroren mammoet te klonen. Sinds twee weken geleden een Japanse onderzoeker liet weten dat hij met succes muizen kloonde uit bevroren muizencellen, is dat idee nog sterker geworden. Een groot verschil is de leeftijd van het DNA: de muizencellen waren maar 16 jaar oud, de mammoetcellen zijn 20.000 jaar oud. Waarschijnlijk zitten er daardoor zoveel fouten in het mammoetgenoom, dat het maar de vraag is of een gekloonde versie überhaupt blijft leven.

Die fouten zijn eruit te halen, volgens een geschreven commentaar in Nature. Maar dat vergt speciale leestechnieken. En die kosten gewoon ontzettend veel tijd en geld. Aangezien DNA-leestechnieken met de dag goedkoper én sneller worden, is het niet ondenkbaar dat over tien, twintig jaar er misschien een foutloos mammoetgenoom bestaat. Op papier dan.

Maar, zo meldt het commentaar, dat is nog geen garantie voor succes. Zelfs al kent een wetenschapper een compleet mammoetgenoom: om het te klonen zal hij er eerst bruikbaar DNA van moeten maken. Dat is knap lastig, want onderzoekers weten alleen maar hoe ze kleine beetjes DNA kunnen bouwen. Het langste stuk DNA dat ooit door mensen is gebouwd, is ruim achtduizend keer kleiner dan mammoet-DNA.

Stel dat zelfs het DNA bouwen lukt; dan ben je er nog niet. Wie wordt de draagmoeder? Een vrouwtjesolifant, immers de dichtstbijzijnde nicht van de mammoet, lijkt een logische keus. Maar ook hier ligt een haast onmogelijke taak, aldus het commentaar. Je hebt een rijpe olifanteneicel nodig. En eigenlijk weet niemand hoe je die kunt krijgen – daarvoor is simpel gezegd de olifant gewoon te groot en die ene rijpe eicel te klein. Een wollige, roodharige mammoet zit er dus voorlopig niet in.

Dit artikel is een publicatie van Ditisbiotechnologie.nl.
© Ditisbiotechnologie.nl, alle rechten voorbehouden
Dit artikel publiceerde NEMO Kennislink op 19 november 2008

Discussieer mee

0

Vragen, opmerkingen of bijdragen over dit artikel of het onderwerp? Neem deel aan de discussie.

LEES EN DRAAG BIJ AAN DE DISCUSSIE