Je leest:

Magnetisch veld Mercurius opmerkelijk stabiel

Magnetisch veld Mercurius opmerkelijk stabiel

Auteur: | 31 januari 2008

Na een jarenlange reis is NASA’s ruimtesonde Messenger langs de binnenste planeet van ons zonnestelsel gevlogen. De sonde zag dat de krater Caloris groter is dan gedacht. Ook bleek het raadselachtige magneetveld van Mercurius erg stabiel.

Na een reis van drieënhalf jaar maakte de Amerikaanse ruimtesonde MESSENGER op 14 januari jl. zijn eerste scheervlucht langs de planeet Mercurius. De eerste nieuwe plaatjes van de planeet werden kort daarna al vrijgegeven, maar vandaag heeft NASA een completer overzicht van de onderzoeksresultaten gepresenteerd. Want MESSENGER heeft niet alleen 1213 foto’s gemaakt, maar ook allerlei metingen verricht. Hoewel Mercurius op het eerste gezicht als twee druppels water op de maan lijkt, blijken de verschillen groot te zijn.

Caloris-krater op Mercurius met in het midden de ‘Spin’, een nog onbegrepen structuur met straalsgewijs uitwaaierende groeven.

Kraters

Anders dan de maan heeft Mercurius enorme kliffen die zich over honderden kilometers uitstrekken: het resultaat van de breukvorming die vroeg in de geschiedenis van de planeet heeft plaatsgevonden. In het centrum van het reusachtige inslagbekken Caloris, dat eerder 1550 kilometer groot is dan 1300 kilometer zoals eerder geschat, is een nog onbegrepen structuur met radiaal uitwaaierende groeven te zien, de ‘Spin’, met een krater in het midden. Maar eigenlijk zijn alle kraters op Mercurius anders dan die op de maan – iets dat wordt toegeschreven aan de grotere zwaartekracht aan het oppervlak. Deze heeft tot gevolg dat materiaal dat bij een inslag wordt opgeworpen niet zo ver van de kraterrand neerploft.

Magneetveld

Nog steeds aanwezig, net als dertig jaar geleden toen de ruimtesonde Mariner 10 langs de planeet scheerde, is het magnetische veld, dat verbluffend constant blijkt te zijn – niet alleen qua sterkte, maar ook qua oriëntatie. Omdat aangenomen wordt dat het magnetische veld van Mercurius, net als dat van de aarde, door de dynamowerking van een vloeibare metalen (buiten)kern ontstaat, was het denkbaar geweest dat zijn magnetische polen, net als die van aarde, zich in de loop van de jaren verplaatsen. Maar daar lijkt geen sprake van te zijn. Overigens is het toch al een raadsel hoe deze kleine planeet nog een vloeibare kern kan hebben, terwijl daar bij de (veel) grotere planeten Venus en Mars allang geen sprake meer van is.

Zie verder

Bezoek de website van <a href=“http://www.astronieuws.nl” target=“_new”

Dit artikel is een publicatie van Astronieuws.
© Astronieuws, alle rechten voorbehouden
Dit artikel publiceerde NEMO Kennislink op 31 januari 2008

Discussieer mee

0

Vragen, opmerkingen of bijdragen over dit artikel of het onderwerp? Neem deel aan de discussie.

NEMO Kennislink nieuwsbrief
Ontvang elke week onze nieuwsbrief met het laatste nieuws uit de wetenschap.