Je leest:

Lichte gemeenschappen

Lichte gemeenschappen

Auteur: | 16 mei 2006

De sociale wetenschapper Menno Hurenkamp onderzoekt hoe Nederlanders sociaal zijn. In plaats van te roepen dat de samenleving uit elkaar valt, stelt Hurenkamp dat er sprake is van lichte gemeenschappen. Hij onderzoekt dit ondermeer door op zijn website mensen te vragen hun lichte gemeenschappen te beschrijven.

Ik ben nergens lid van. Ik heb geen Ajax-jaarkaart, geen omroepblad, geen officiële hobby’s. Ik ben geen lid van een partij of vakbond. Ik mijd vergaderingen als de pest en wie mij een acceptgiro stuurt, ziet hem nooit meer terug. Ik stem en lees wat kranten, maar doe beide natuurlijk alleen. Heerlijk! Ik pas kortom perfect bij het dagelijks uitgevente beeld dat de samenleving uit elkaar valt. Ik ben een van die superegoïsten die de hele dag met zijn eigen pleziertjes bezig is.

Foto: lichtegemeenschappen.nl

Met mij gaat het goed, met de samenleving slecht, zoals het Sociaal en Cultureel Planbureau het algemene gevoel over Nederland recent omschreef. We bowlen alleen en niet meer in clubjes, heet dat onder academici. En zo, met die zelfgenoegzame teruggetrokkenheid, leggen we de bijl aan de wortel van de democratie. Want wie geen andere mensen ontmoet, die vertrouwt ze ook niet, en wie geen mensen vertrouwt, die ziet ook het nut van de publieke zaak niet in. Deze ontwikkeling biedt ruim baan voor pessimisten. Alleen al daarom moeten we er nog eens beter naar kijken. Want misschien klopt het beeld helemaal niet dat de maatschappij uiteenvalt, hoe allerindividueelst mijn daden ook mogen lijken.

Ik heb een vrouw en twee kinderen. Die kinderen helpen je om de publieke sector snel van binnenuit te leren kennen. Als op school dingen moeten gebeuren, draven we op. Om luizen te vangen of boek te houden, of om andermans kinderen mee te nemen. Ik tik foldertekstjes en brieven voor mensen die niet mijn superieure taalgevoel hebben. Ik heb familieleden die mij te pas en te onpas voor allerlei weten op te trommelen – en die ik ook weer weet te vinden. Ik doe bovendien aan letterlijk alle consumentenboycots mee. Zo’n aso ben ik nu ook weer niet. Ik ben voortdurend met anderen in de weer en veel van mijn opvattingen over wat goed of slecht is, komen dan tot stand. Het zijn alleen geen traditionele verenigingen waar ik lid van ben, eerder ‘lichte’ gemeenschappen, die ik betreed en verlaat naar eigen inzicht.

De kans is erg groot dat dit ook voor u geldt. Dat u zelden opduikt in wijkraadnotulen. Maar dat u ondertussen (meer dan) genoeg doet aan allerlei sociale activiteiten. En dat u ook nog wel een serie mensen kent die zich inzetten voor anderen op ogenschijnlijk onopvallende manieren. Deze lichte gemeenschappen blijven meestal ongezien waardoor er snel wordt geconcludeerd dat er geen sociale cohesie meer is.

Menno Hurenkamp vraagt u om op zijn website lichtegemeenschappen.nl te beschrijven welke lichte gemeenschappen u onderhoudt.

Dit artikel is een publicatie van NEMO Kennislink.
© NEMO Kennislink, sommige rechten voorbehouden
Dit artikel publiceerde NEMO Kennislink op 16 mei 2006

Discussieer mee

0

Vragen, opmerkingen of bijdragen over dit artikel of het onderwerp? Neem deel aan de discussie.

NEMO Kennislink nieuwsbrief
Ontvang elke week onze nieuwsbrief met het laatste nieuws uit de wetenschap.