Je leest:

Jager: wolf, prooi: zalm

Jager: wolf, prooi: zalm

Auteur: | 2 september 2008

Als wolven de keuze hebben, eten zij liever zalm dan dat zij jagen op herten. Deze ontdekking, gedaan door Chris Darimont van de universiteit van Victoria, heeft een aantal ingrijpende ecologische gevolgen. Vanaf vandaag is het verhaal van de zalmetende wolven te lezen in vakblad BMC Ecology.

Van oudsher jaagt de wolf op herten. Voornamelijk het vetrijke hoofd wordt door wolven opgegeten, de rest van het karkas blijft liggen voor aaseters. Wolven en herten zijn daarom van belang voor het is stand houden van een complete samenleving (ecosysteem). Bovendien hebben beide dieren een predator-prooi relatie; zij houden elkaar in evenwicht. Toch dreigt er soms een tekort aan herten te ontstaan. Op zo’n moment wordt de wolf gedwongen om over te schakelen op ander voedsel: de zalm. Maar klopt deze aanname eigenlijk wel?

Veilig, voedzaam en energierijk

Ecoloog Chris Darimont van de universiteit van Victoria en de Raincoast Conservation Foundation in Canada bestudeerde vier jaar lang het voedingsgedrag van wolven in een gebied van 3300 km2. Hij keek naar prooiresten uit wolvenpoep en maakte een chemische analyse van achtergelaten plukken wolvenhaar. De resultaten zijn verassend. Het grootste gedeelte van het jaar eet de wolf hert. Maar in de herfst, als zalm beschikbaar komt, verandert zijn voedselvoorkeur. Ook al is er geen tekort aan herten, toch eet de wolf in de herfst liever zalm. Zalm is dan ook een veilige, voedzame en energierijke voedselbron.

Tijdens de hertenjacht loopt ook de wolf gevaar. Het roofdier raakt tijdens zijn strooptochten vaak zelf gewond, in sommige gevallen zelfs met een dodelijke afloop. Zalm is veel sneller en makkelijker bereikbaar. Bovendien is de handeling time (de tijd die de wolf nodig heeft om zijn prooi te verorberen) van zalm een stuk korter dan die van hert. Qua hoeveelheid voedingsstoffen en energie-inhoud is het voor de wolf ook verstandiger om zalm te eten. Hij hoeft slechts vijf zalmen per dag te vangen om één hert te compenseren.

De nadelen van zalm

Maar aan het eten van zalm kleven ook nadelen. Zo moet de wolf het tijdens het vissen opnemen tegen andere gebruikers van zalm, zoals bruine en zwarte beren. Ook kan zalm geïnfecteerd zijn met Neorickettsia helminthoeca, een parasiet die bij hondachtigen de dodelijke zalm-vergiftigingsziekte kan veroorzaken. Reden genoeg voor de wolf om niet teveel vis naar binnen te werken.

Dat wolven ook zalm zijn gaan eten heeft een aantal ingrijpende ecologische gevolgen. Ten eerste beïnvloedt de bijdrage van zalm het evenwicht tussen herten en wolven. Zalmkarkassen zijn een stuk kleiner dan hertenkarkassen en kunnen daarom door veel meer dieren worden gegeten. De competitie om de resten die de wolf achterlaat, is dus heviger als de wolf zalm heeft gegeten. Ook de verspreiding van typische ‘waterziekten’ naar landecosystemen geeft reden tot zorg. Zo hebben wolven die zalm eten meer kans op een wormeninfectie met Dyphyllobathrium eitjes. Dit is een visworm die landzoogdieren gebruikt als laatste gastheer. Tot nu toe zijn deze eitjes gelukkig nog niet in wolven gevonden.

Zie ook:

Dit artikel is een publicatie van NEMO Kennislink.
© NEMO Kennislink, sommige rechten voorbehouden
Dit artikel publiceerde NEMO Kennislink op 02 september 2008

Discussieer mee

0

Vragen, opmerkingen of bijdragen over dit artikel of het onderwerp? Neem deel aan de discussie.

NEMO Kennislink nieuwsbrief
Ontvang elke week onze nieuwsbrief met het laatste nieuws uit de wetenschap.