Je leest:

In het oog van de waarnemer

In het oog van de waarnemer

Auteur: | 14 september 2007

Tijdens het lezen bewegen onze ogen niet vloeiend over de tekst, maar maken ze schokkerige bewegingen. Daarbij pikken beide ogen verschillende stukjes informatie op, die samenkomen in ons brein.

Wat doen onze ogen tijdens het lezen? Kijken ze letter voor letter naar een tekst en voegt ons brein vervolgens al die letters samen? Een team van wetenschappers uit Groot-Brittannië kwam deze week tot een andere conclusie. Aan de hand van oogbewegingenonderzoek ontdekten zij dat onze ogen ieder afzonderlijk verschillende stukjes informatie oppikken, die in onze hersenen samen één beeld opleveren.

De Kennis van Nu – Snellezen

Hoeveel tijd zouden we per dag besparen als we vier keer sneller konden lezen? Snellezers zeggen dat het kan. De Kennis van Nu neemt de proef op de som en organiseert woensdagavond om 19:20 het eerste NK snellezen op NPO2.

Tijdens het lezen maken onze ogen schokkerige beweginkjes. Ze rusten steeds enkele milliseconden op een woord, voordat ze verder gaan met het scannen van de rest van de zin. De momenten waarop onze ogen even in stilstand zijn, worden ook wel fixatiepunten genoemd. Lange tijd werd gedacht, dat onze twee ogen steeds samen een fixatiepunt kozen. Dat dit slechts in de helft van de gevallen opgaat, werd deze week bekend gemaakt door Britse onderzoekers die een groot oogmetingenonderzoek hebben gedaan. Hieruit kwam naar voren dat onze ogen soms samenvallen in één fixatiepunt, maar net zo vaak de aandacht weten te verdelen.

De Britse proefpersonen die meededen aan het experiment, werd gevraagd stukken tekst te lezen. Tijdens het lezen werden hun oogbewegingen nauwkeurig gevolgd. De ogen bleken vaak op verschillende punten te rusten, meestal op ongeveer twee letters afstand van elkaar. Het kon zelfs voorkomen, dat de oogrichtingen elkaar kruisten. In 53 procent van de tijd rustten beide ogen op dezelfde letter (plaatje A); in 39 procent van de tijd waren ze gericht op verschillende letters, maar zonder elkaar te kruisen (plaatje B); in 8 procent van de tijd waren de blikrichtingen ook nog eens gekruist (plaatje C). De informatie die via beide ogen binnenkomt, levert in ons brein vervolgens één beeld op.

Volgens de uitvoerende onderzoeker Simon Liversedge, professor aan de universiteit van Southampton, is een grotere bekendheid van onze hersenwerking bij het lezen vooral belangrijk om betere methodes te kunnen ontwikkelen voor mensen met leesproblemen zoals dyslexie.

Dit artikel is een publicatie van NEMO Kennislink.
© NEMO Kennislink, sommige rechten voorbehouden
Dit artikel publiceerde NEMO Kennislink op 14 september 2007

Discussieer mee

0

Vragen, opmerkingen of bijdragen over dit artikel of het onderwerp? Neem deel aan de discussie.

NEMO Kennislink nieuwsbrief
Ontvang elke week onze nieuwsbrief met het laatste nieuws uit de wetenschap.