Je leest:

Eindelijk. Vrije sekspartij

Eindelijk. Vrije sekspartij

Iedere verkiezingscampagne heeft zijn vreemde vogels. In 1970 was dat bij de Amsterdamse gemeenteraadsverkiezingen de ‘Vrije Sekspartij’.

Op de affiche stonden programmapunten als ‘gratis seksuele voorlichting voor iedereen’, ‘vrije seks voor gevangenen’, ‘gratis pillen en condooms voor het volk’ en ‘pornografie vrij’. Moesten de Amsterdammers dat nou serieus nemen?

De partij werd gesponsord door seksblad Candy, het eerste Nederlandse seksboekje, gemaakt door de 22-jarige tweedehandsboekenverkoper Peter Muller. Het blaadje werd illegaal verkocht. Porno was nog verboden. Voor Muller was de sponsering van de Vrije Sekspartij een kwestie van publiciteit.

‘Candy doorbrak een taboe’, zei Muller later. ‘Seks was voor velen toch een probleem vanwege het geloof. Candy toonde dat seks mocht, dat het lekker, normaal en leuk was.’ Niet dat Muller idealistisch was: ‘Ik wilde gewoon geld verdienen.’ Na een uitspraak van de Hoge Raad in 1970 over pornografie, mocht Candy gewoon over de toonbank. De Vrije Sekspartij had hier geen invloed op gehad, de partij behaalde geen enkele zetel in de Amsterdamse raad. En van partijleider Hans Hofman werd niets meer vernomen. Wel schoot de oplage van Candy omhoog: Muller was rijk.

Dit artikel is een publicatie van Anno.
© Anno, alle rechten voorbehouden
Dit artikel publiceerde NEMO Kennislink op 22 februari 2006

Discussieer mee

0

Vragen, opmerkingen of bijdragen over dit artikel of het onderwerp? Neem deel aan de discussie.

NEMO Kennislink nieuwsbrief
Ontvang elke week onze nieuwsbrief met het laatste nieuws uit de wetenschap.