Je leest:

Een eind aan de vergrijzing?

Een eind aan de vergrijzing?

Auteurs: en | 27 februari 2009

Dat paps en mams bezorgd hun grijze haren staan te tellen is misschien snel verleden tijd. Deze week presenteerden Engelse onderzoekers resultaten die een toekomst zonder grijze haren dichterbij kunnen brengen. Ze stellen dat waterstofperoxide verantwoordelijk is voor de vergrijzing, en denken daarvoor een remedie te hebben gevonden.

In de kapsalon is waterstofperoxide een goede bekende. Het wordt gebruikt om haar te bleken (denk aan het kapsel van Geert Wilders) en is een belangrijk hulpmiddel bij het verven van haar. Maar, zo blijkt, als we ouder worden kan waterstofperoxide het haar ook van binnenuit ‘bleken’. En dan wordt het dus grijs. Ideeën over die rol van waterstofperoxide waren er al langer, maar concreet bewijs ontbrak. Engelse onderzoekers zorgen nu voor opheldering in dit grijze gebied.

Voor artieste Joan Baez (hier op de cover van haar laatste CD Day After Tomorrow) is grijs haar geen issue. Voor veel andere vrouwen (én mannen) wél… Beeld: www.joanbaez.com

Enzymen

Professor Karin Schallreuter en haar team van de Universiteit van Bradford tonen aan dat de haarzakjes van grijze haren veel meer waterstofperoxide bevatten dan de haarzakjes van ‘normaal’ haar. Waaróm dat zo is, dat weten ze niet. Wel hebben ze uitgezocht hoe de stof zijn vergrijzende effect uitoefent. Dat blijkt te gaan via enzymen die betrokken zijn bij de vorming van haarkleur, zo schrijven ze deze week in het wetenschappelijke tijdschrift voor experimentele biologie FASEB.

Tyrosinase is een voorbeeld van zo’n enzym. Dit enzym heeft een belangrijk bestanddeel, het aminozuur methionine. Uit Schallreuters onderzoek blijkt dat waterstofperoxide dit bestanddeel inactief maakt, waardoor het hele enzym zijn werking verliest. Deze verandering leidt vervolgens tot een gebrek aan pigment in het haar.

Vals spelen

Normaal gesproken kunnen cellen in het haarzakje inactief methionine repareren met de enzymen MSRA en MSRB. Maar waterstofperoxide speelt vals: het maakt juist deze twee enzymen óók inactief.

En zelfs het laatste redmiddel om het haar kleurig te houden wordt effectief omzeild door waterstofperoxide. Het enzym catalase is onder normale omstandigheden in staat om waterstofperoxide af te breken. Er blijft dan zuurstof en water over. Maar met de verhoogde waarden van waterstofperoxiden in de haarzakjes van grijze haren is het andersom: waterstofperoxide inactiveert dan dit catalase. En zonder enzym om hem te stoppen, ligt er geen strobreed meer in de weg voor waterstofperoxide om zich nog verder op te hopen in het haarzakje.

Extra methionine

De onderzoekers denken dat toevoeging van extra methionine aan de haarzakjes kan voorkomen dat waterstofperoxide het tyrosinase stil legt. Daardoor zou het haar in theorie zijn pigment kunnen behouden. Maar de stap van theorie naar praktijk is nog niet gemaakt. Zo is nog onduidelijk hoe methionine het best in de haarzakjes te krijgen is. Schallreuter legt uit dat de route via de stofwisseling heel lastig is: “We weten dat het sowieso niet mogelijk is om genoeg van dit aminozuur binnen te krijgen in ons voedsel.”

Methionine is een van de zogenaamde essentiële aminozuren. Dit betekent dat het lichaam het aminozuur niet zelf aan kan maken, maar dat we er voldoende van binnen moeten krijgen in onze voeding. Om genoeg methionine in het lichaam over te houden om van binnenuit grijze haren te gaan, zouden onmogelijke hoeveelheden in het voedsel moeten worden verwerkt.

Misschien dat een shampoo die het gevecht met waterstofperoxide aangaat meer voor de hand ligt. Vervolgonderzoek is gewenst. En enige haast is wel geboden, zeker voor haarzelf: de professor heeft een flinke bos haar, maar wel helemaal grijs vanaf de wortel tot de punt…

Prof.dr. Karin Schallreuter staat bekend om haar expertise op het gebied van pigmentaandoeningen in haar en huid (met name vitiligo). Ze werkt zowel bij de faculteit Biomedische Wetenschappen van de Universiteit van Bradford (Verenigd Koninkrijk) als bij de Ernst-Moritz-Arndt Universiteit in het Duitse Greifswald. Beeld: University of Bradford

Zie ook:

Dit artikel is een publicatie van NEMO Kennislink.
© NEMO Kennislink, sommige rechten voorbehouden
Dit artikel publiceerde NEMO Kennislink op 27 februari 2009

Discussieer mee

0

Vragen, opmerkingen of bijdragen over dit artikel of het onderwerp? Neem deel aan de discussie.

NEMO Kennislink nieuwsbrief
Ontvang elke week onze nieuwsbrief met het laatste nieuws uit de wetenschap.