Je leest:

De man als lustobject

De man als lustobject

Het kabinet komt in actie tegen het vele vrouwelijke naakt in onze beeldcultuur. De vele afbeeldingen van mannelijk schoon zijn kennelijk geen probleem. De geschiedenis van het naakt in de kunst laat datzelfde fenomeen zien.

Je moet misschien iets verder zoeken, maar er zijn genoeg voorbeelden van mannelijke lustobjecten in reclames. Hordes vrouwen bestormen gebruikers van aftershave. Gespierde jongens kijken uitdagend in de camera om spijkerbroeken en ondergoed aan te prijzen. Gucci en Yves Saint Laurent laten hun mannelijke modellen naakt poseren.

Michelangelo’s David
Wikimedia Commons

Het naakt of halfnaakt portretteren van mannen staat in een lange traditie. Al voor onze jaartelling beeldden Griekse en Romeinse kunstenaars mannenlijven zo mooi mogelijk af. Michelangelo’s David laat het perfecte lichaam van een aantrekkelijke jongeling zien. Ook later, tijdens de fascistische regimes in Duitsland en Italië bijvoorbeeld, werden allerlei blote mannen op schilderijen afgebeeld. Zij verheerlijkten de kracht van de regimes en het ideaal van de Übermensch.

Maar het was het vrouwelijk naakt dat shockeerde. Vooral in het Victoriaanse tijdperk, de negentiende eeuw, werd er schande van gesproken. Courbets schilderij ‘De oorsprong van de wereld’ veroorzaakte in 1866 een enorme rel. Pas in 1988 (122 jaar later) werd dit schilderij van een vagina voor het eerst in het openbaar vertoond.

Nu laait de discussie rond vrouwelijk bloot weer op, en ook nu weer blijven de vele mannelijke naakten in onze beeldcultuur onbesproken. Ook de jongens die duidelijk als lustobject worden neergezet. Is dat omdat vrouwen nog steeds als het zwakke geslacht worden gezien? En dus beschermd moeten worden? En welke norm geldt dan voor mannen?

Dit artikel is een publicatie van Anno.
© Anno, alle rechten voorbehouden
Dit artikel publiceerde NEMO Kennislink op 04 oktober 2007
NEMO Kennislink nieuwsbrief
Ontvang elke week onze nieuwsbrief met het laatste nieuws uit de wetenschap.